என் பெயர் அருண். நான் வளர்ந்த வீடு பெரியதாக இல்லை. இரண்டு அறைகள், மழை பெய்தால் சுவரில் சின்ன சின்ன துளிகள், சமையலறையில் அம்மா வைத்திருந்த சாம்பாரின் வாசனை—அதுவே என் உலகம்.
என் குழந்தைப் பருவம் பணக்காரத்தனத்தோடு இல்லை. ஆனால் அது பாசத்தோடு இருந்தது. அந்த பாசம் வெளியில் பெரிதாக பேசப்படாதது. குறிப்பாக அப்பாவிடம் இருந்து.
அப்பா அதிகம் பேச மாட்டார். காலை ஆறு மணிக்கே எழுந்து வேலைக்கு போய்விடுவார். இரவு திரும்பி வரும்போது களைப்பாக இருப்பார். நான் பலமுறை நினைத்தேன்—“அப்பாவுக்கு என்னை பார்த்து பேச நேரமே இல்லையா?” என்று.
ஒரு முறை பள்ளியில் நான் தோல்வி அடைந்தேன். ஐந்தாம் வகுப்பு. கணிதத்தில் குறைந்த மதிப்பெண். ஆசிரியர் எல்லோருக்கும் முன் கண்டித்தார். நண்பர்கள் சிலர் சிரித்தார்கள். வீட்டுக்கு வரும்போது என் கையில் இருந்த மார்க் ஷீட்டை பார்க்கவே மனசு வரவில்லை.
அம்மாவிடம் கொடுத்தேன். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “சாப்பிடு, பிறகு பார்ப்போம்” என்றாள்.
இரவு அப்பா வந்தார். அம்மா மார்க் ஷீட்டை கொடுத்தார். அப்பா அதை அமைதியாக பார்த்தார். நான் எதிர்பார்த்தது ஒரு கோபம். ஒரு திட்டல்.
ஆனால் அவர் சொன்னது இதுதான்:
“அருண், கணிதம் கஷ்டமா?”
நான் தலை குனிந்து, “ஆமா அப்பா…” என்றேன்.
அவர் சிரித்தார். “கஷ்டம் இருந்தா தான் கற்றுக்கொள்ளலாம். நாளை முதல் நான் உன்னோட படிக்கிறேன்.”
அந்த நாளில் இருந்து, ஒவ்வொரு இரவும் அவர் என்னுடன் உட்கார்ந்து கணிதம் கற்றுக் கொடுத்தார். அவர் ஒரு பெரிய பட்டதாரி இல்லை. ஆனால் வாழ்க்கை அவருக்கு நல்ல ஆசிரியர். எண்களை விட முயற்சி முக்கியம் என்று அவர் சொல்லிக் கொடுத்தார்.
“தோல்வி வந்து போகும். ஆனால் முயற்சி மட்டும் நின்று விடக் கூடாது,” என்று சொல்வார்.
அந்த வார்த்தைகள் மெதுவாக என் உள்ளத்தில் விதை போட்டது.
என் பள்ளி நாட்களில் நான் பெரிய சாதனைகள் செய்யவில்லை. ஆனால் நான் முயற்சி செய்யத் தொடங்கினேன். தோல்வியை பயப்படாமல் எதிர்கொண்டேன்.
எட்டாம் வகுப்பில் நான் முதல் முறையாக வகுப்பில் மூன்றாம் இடம் பெற்றேன். பரிசு வாங்க மேடைக்கு போகும்போது கூட்டத்தில் அப்பாவை பார்த்தேன். அவர் கை தட்டவில்லை. ஆனால் கண்களில் பெருமை இருந்தது. அந்த ஒரு பார்வை எனக்கு ஆயிரம் பாராட்டுகளுக்கு சமம்.
பத்தாம் வகுப்பு முடிந்தபோது நான் நல்ல மதிப்பெண் பெற்றேன். அப்பா என்னை அருகில் அழைத்து, “நீ எதை படிக்கணும் என்று நீயே முடிவு செய். நான் உன்னோட இருப்பேன்,” என்றார்.
அந்த நம்பிக்கை எனக்கு பெரிய பரிசு.
கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு வாழ்க்கை இன்னும் சவாலாக மாறியது. நண்பர்கள் சிலர் நகர வாழ்க்கையில் பழகியவர்கள். நான் சின்ன ஊரிலிருந்து வந்தவன். சில நேரங்களில் எனக்கு குறைவாக உணர்ந்தேன்.
அப்போது அப்பாவின் அமைதியான முகம் நினைவுக்கு வந்தது. “உன்னை நீ நம்பு,” என்று அவர் சொல்லாத வார்த்தைகள் கூட என்னை வழிநடத்தியது.
காலம் கடந்து நான் ஒரு நல்ல வேலையில் சேர்ந்தேன். முதல் சம்பளம் கையில் வந்த நாள், வீட்டுக்கு ஓடிப்போனேன்.
அப்பா மாடியில் உட்கார்ந்து செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருந்தார். நான் அவரிடம் ஒரு கவரை கொடுத்தேன். “அப்பா, இது என் முதல் சம்பளம்.”
அவர் கவரை திறக்கவில்லை. “இது உன் உழைப்பின் பலன். அதை நீயே வைத்துக்கோ. வீட்டுக்கு தேவையானதை மட்டும் செய்,” என்றார்.
அந்த நொடியில் எனக்கு புரிந்தது—அவர் எனக்கு பணத்தை விட பெரிய செல்வம் கொடுத்திருந்தார். நம்பிக்கை. பொறுமை. அமைதி.
இன்று நான் என் குழந்தையுடன் உட்கார்ந்து பாடம் சொல்லும்போது, அப்பாவின் சிரிப்பு என் முகத்தில் தெரிகிறது. நான் அதிகம் பேச முயற்சிக்கிறேன். ஆனால் சில நேரங்களில் அவரைப் போல அமைதியாக இருக்கிறேன்.
ஏனெனில் நான் கற்றுக் கொண்டது இதுதான்—
அன்பு எப்போதும் சத்தமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில் அது ஒரு அமைதியான உட்கார்வு, ஒரு தோல்விக்குப் பின் ஒரு மெதுவான சிரிப்பு, “நான் உன்னோட இருக்கேன்” என்ற ஒரு எளிய வாக்கியம்.
என் குழந்தைப் பருவம் செல்வம் நிறைந்தது இல்லை. ஆனால் அது உறுதியான அன்பால் நிரம்பியது.
இன்று அப்பா வயதாகிவிட்டார். அவர் முன்பு போல் பலம் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவர் விதைத்த விதைகள் என் வாழ்க்கையில் பெரிய மரமாக வளர்ந்துவிட்டது.
நான் பல சாதனைகள் செய்திருக்கலாம். ஆனால் என் மிகப் பெரிய சாதனை என்னவென்றால்—
அவர் மகனாக இருப்பது.
அந்த உணர்வுடன் நான் ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்கிறேன்.
மனசுக்குள் ஒரு நன்றி சொல்லிக் கொண்டு—
“அப்பா, நீங்க கற்றுக் கொடுத்த வாழ்க்கை பாடம் இன்னும் என்னை வழிநடத்துது.”
முடிவு – ஒரு புன்னகையுடன்.
